We zijn bezocht door het team van de gouden Pollepel van het AD (algemeen dagblad)
Heel blij met de 7,9 score,
Eaux Posse in Rotterdam is het bezoeken waard: ze maken eigenwijze hapjes
gouden pollepel
We gaan naar een magische havenplek in Rotterdam. Daar, in een oude energiecentrale huist het nieuwe restaurant Eaux Posse. Ze maken er eigenwijze, avontuurlijke Frans-Baskische hapjes waar je voor terugkomt.
door Ellen Lengkeek 05-03-25,
Het beste parkeer je om de hoek. Dan proef je even de sfeer van het industriële M4H-gebied en loop je af op het immense cruiseschip Europa dat opduikt in schemerlicht. Pure havenmagie.
We zijn op weg naar Steur. Hier is restaurant Eaux geopend van Paul Posse, die met zijn fotografenoog een neus heeft voor pareltjes in stadse rafelrandjes. Hij pakte eerder uit met opvallende horeca in de Fenixloods op Katendrecht, werkte detaillistisch aan Posse bij de Maas en is nu in deze oude energiecentrale uit 1932 van architect Adriaan van der Steur een zaak gestart.
Met flink terras, de tafels met linnen, rozen, gipskruid, 35 kruk-stoelen ruim opgesteld, industriële look en kunstfoto’s om je heen. Posse en zijn zus staan vanavond in de bediening. Chef-kok van dienst is Daan van Dijk, die kookte bij NY Basement en De Harmonie. ,Frans klassiek geschoold en fijn in zijn sausen’’, zegt Posse aan ons tafeltje als de reus vriendelijk gedag komt zeggen.
Zeewierolie
Op de menukaart staan vijftien gerechtjes; Baskisch en Frans van toon. De wijnkaart biedt genoeg keuze waarvan wij de huiswijn grauburgunder en Catalaanse blend (El Senat Del Montsant) alvast tippen.
Wij beginnen met zuurdesembrood en zonnebloemolie waarin de smaak van gepofte en gerookte prei is getrokken. Zo lekker dat je het zou willen opdrinken. De kok is dan snel en het advies van Posse aan tafel doeltreffend. Rap staan drie bordjes op tafel en karafjes huiswater. De goed gegaarde stevige coquilles komen met een zoutkorreltje, wat amandelschaafsel, op zalvige bloemkoolcrème, met zeekraal en flink wat zeewierolie. Het is knap gedaan. Iets te veel zilt en algen en je blijft met een vissige nasmaak zitten, maar hier vloeit het heerlijk samen. Ook het idee van licht gefermenteerde blokjes tomaat met een lekkere schuim van burrata begrijpen we, maar gaandeweg is het gerecht erg zuur.
Gelakte varkenswang
Dat blijven we ook de rest van de avond. Van Dijk pakt ons in met z’n kabeljauw. De lamellen stevig en los, gecombineerd met daslookboter, knisperende gegrilde paksoi ingebrand met een paar druppels soja en wat sesam. De geur alleen al.
We ervaren duo Posse-Van Dijk als een goed huwelijk
Er is ook gelakte varkenswang op gefermenteerde kool met een kleine opdonder van geschuimde botersaus en rode peperworst, afgetopt met een laagje krokante zuurkool. Zout van kimchi, zuur op mild zuur? Het werkt hier goed met het boterzachte vlees. We drinken er donkerrode tempranillo van El Gringo bij, die ook een match made in heaven is met een flinke lepel donkere chocolademousse, met druppels limoengel, bruin gesmolten boter, hazelnoot en karamel. Ook fijn is de punt amandeltaart met sinaasappel en rozemarijnijs op kruimeldeeg. Maar van die ‘geparfumeerde’ ijssmaak moet je wel houden.
Afgerekend: 156,75euro
Beoordeling 7,9
Nagerecht: 8
Bediening: 8
Sfeer: 8,5
Prijs/kwaliteit: 7
Bekijk hier de volledige tussenstand van de Gouden Pollepel.
